Vorige levens laten patroon zien

Geloof je in vorige levens? Dan kan het volgende interessant zijn. Het blijkt dat ik al twee eerdere incarnaties op Schellerberg (in Zwolle) heb gehad. De eerste keer omstreeks het jaar 1200 van onze jaartelling, de tweede keer in circa 1700. En nu dan dus weer voor een derde keer. O, zo kan dat dus gaan…

Opgaan, blinken, verzinken

Je zou kunnen zeggen dat het de eerste keer ging om het opgaan. Het gebied in Schelle was in opbouw. De IJssel werd langzamerhand bedijkt, landbouw werd steeds beter mogelijk, er ontstond nieuw land. De tweede keer was het blinken. Inderdaad werd in 1740 het Grote Huis gebouwd, ik was de eerste vrouwe van het nieuwe landhuis. En dan nu, in dit huidige leven, de tijd van verzinken. Het landgoed is nog wel in onze familie, maar het Grote Huis niet meer. Een van de belangrijkste onderdelen is niet meer van ons.

Herhaling van patronen

Het gekke is dat ik ook in dit leven tot nu toe al twee keer op Schellerberg heb gewoond. Ik ben er in 1957 geboren (opgaan) en daarna verhuisd. Ben er in 1992 teruggekomen om het voormalige koetshuis te verbouwen tot vergaderaccommodatie en therapieruimte en was er ook mede-directeur (blinken). Ben vervolgens vertrokken en kom er sinds enige tijd opnieuw veel terug. Maar nu om de vrouwelijke, subtiele aspecten van natuur en landschap te ontdekken. Zo zie ik mijn eigen ‘verzinken’ . Meer in de zin van achterover zinken in de kussens. Ontvangen, ontvankelijk zijn. Niet meer op een mannelijke manier zaken te hoeven neerzetten. Ik hoef geen koetshuis meer te verbouwen, hoef geen directeur meer te zijn, laat staan een groot en statig huis te bouwen. Het mannelijke mag naar het vrouwelijke transformeren. Mijn vorige levens op Schellerberg hebben me duidelijk gemaakt waarom het me tot nu toe niet gelukt is om Zwolle te verlaten. Schellerberg is mijn passie en het is mijn levensdoel. Nog steeds!

De zon verzacht, de maan komt op

Meer info

Als je meer informatie wilt over mijn activiteiten dan kun je me via Contact een bericht sturen.

Prehistorische vruchtbaarheidsplaats in Fichtelgebergte

De Schuesselstein in het Fichtelgebirge, een prehistorische heilige vruchtbaarheidsplaats

Met oude vrienden heb ik deze zomer in het Fichtelgebirge, Duitsland een oude vruchtbaarheidsplaats weer opnieuw tot leven gewekt. De plaats ligt in het bos verscholen: een rotspartij bovenop een heuvel, helemaal bedekt met dikke lagen mos, bladeren, takjes en houtopslag. Niet meer te zien waarvoor het ooit in de oude tijden, de steentijd, heeft gediend. Dick van den Dool wist dat deze plaats bestond. We zijn erheen gelopen en hebben de plaats met onze handen, met bezems en schepjes schoongemaakt. Net zolang tot de rots weer goed te zien was, lekker kaal, zoals het vroeger ook was. En wat kwam er te voorschijn? 2 stenen bekkens, baarmoeders eigenlijk, met iedere opening op een andere windrichting. Indertijd met een hardere steensoort (vuursteen?) door onze verre voorouders met de hand uitgehakt.

Dick, Annabel en Sander maken de rots kaal, precies zoals het ooit bedoeld was.

Waarschijnlijk zijn de bekkens verbonden met een bepaald hemellichaam. Iets dat nader onderzoek verlangt natuurlijk! Waarom liggen de 2 bekkens zo dicht bij elkaar?

Spannend allemaal. Wanneer maak je het mee, dat je zoiets moois kunt helpen ontdekken en nieuw leven inblazen? Hier geef ik je wat foto’s van de bekkens en van onze schoonmaak-activiteiten. Het reinigen heeft trouwens ook een sterk rituele functie. Ook nu nog, wanneer je je eigen huis schoonmaakt.

De Moedergodin

Nu ik weer lekker thuis in Zwolle ben gaat dit allemaal eigenlijk nog meer voor me leven dan toen ik bezweet met die rotsen bezig was. Ik heb er een mooi boek van Annine van der Meer ‘Van Venus tot Madonna’ bij gepakt. Over de Moedergodin en vruchtbaarheid. Ze schrijft:

Het is de moeder die leven geeft. De moeder ontvangt een voorouderziel opnieuw in haar lichaam. Het gaat niet zozeer om de bevruchting van het lichaam, maar om het opnieuw ontvangen van een ziel. Een ziel die opnieuw wordt geboren. Men gelooft in reïncarnatie. Men denkt in cycli.

Dit ben ik

Wat voelde ik?

Wat voelde ik terwijl ik in het kleinste bekken had plaatsgenomen? Ik zakte eigenlijk meteen weg, een soort zware zwaartekracht trok me naar beneden. Mijn kin zakte loom op mijn borst. Ik was helemaal relaxed (‘t mag een wonder heten, maar dit terzijde). Ik zat in een zware, naar beneden zakkende, lome, slome energie. Het was goed, ik was volledig in mezelf. Er was geen denken meer. Alleen maar zijn, in al mijn dikte en zwaarheid.

Hoe kan dat?

Voor de weetgierigen onder ons: de berg waarop de rotspartij lag bestaat uit graniet. Een granietsoort met een open, korrelige structuur. Ik heb er een klompje van meegenomen naar huis. Als ik het nu thuis vergelijk met andere stenen dan voelt juist deze granietsteen erg zwaar zakkend aan.

Uitzichtsfoto genomen vanaf de berg