Doornroosje

Ik heb gisteren een intuïtieve tekening gemaakt van Doornroosje. Het is een draak van een tekening qua tekentalent geworden, maar een juweel qua intuïtie vind ik wel. Als je het leuk vind hoe dat werkt? Lees verder….

Analyse
Links, aan de kant van het verleden, zie je symbolisch de 12 feeën. 12 gouden bordjes ieder met hun roze hartenwens voor het babyprinsesje. 

De boze 13e fee uit haar wens met een rune-achtig nazi symbool. Ik wilde dit feeën tafereel mooi tekenen, want wanneer krijg je nou 12 feeën aan je wiegje? Maar het resultaat is een stijf en dwingend geheel geworden. De koning en de koningin heb ik wel zacht en lief kunnen tekenen.

Spinnewiel wordt zonnerad
Het bruine spinnewiel met de 6 spaken (en de druppels bloed op de grond) heb ik getekend voordat ik aan het kasteel begon. Toen het kasteel er eenmaal was kreeg het pijnlijke spinnewiel zomaar ineens de functie van zonnerad! Blijkbaar krijg ik eerst de pijn, maar komt daarna toch de zon.

Je ziet aan de kasteeldeur dat die nog niet de grond raakt. Hij is nog verborgen achter de rozenhaag. Je kunt het ook zien aan de slapende / voor dood liggende Doornroosje. In haar figuur kun je een lemniscaat ontdekken die nog niet helemaal volledig is.

De man in het verhaal
Ik heb haar een turkooizen ketting gegeven, of is het meer de stethoscoop van een dokter? De prins is helemaal turkoois. Zou dat een mannelijke partner worden? Een liefdespartner? Of is het mijn eigen mannelijke kant – iets gaan neerzetten? Ik heb de slapende prinses een beetje bloed aan haar vinger gegeven, ze heeft zich immers geprikt. Maar nu zie ik dat ze een rode roos in haar hand heeft, ter hoogte van de intimiteitszone. Ontmaagding is ook nog een woord dat bij me opkomt.

Waar wil je het liefste zijn?
Als je me de vraag stelt waar ik het liefste zou willen zijn in de tekening dan word ik sterk naar een punt getrokken. En dat is vlakbij de deur van het kasteel. Daar tegen die muur is het lekker warm en schijnt de zon en is het liefelijk en koesterend.

Ik heb nu zo ongeveer de helft van de tekening geanalyseerd en zou nog wel een tijdje kunnen doorgaan. Als jij nog wat opmerkt dan ben ik er wel benieuwd naar…..

Snap je dat ik niet genoeg van intuïtief tekenen krijg? Het geeft me zoveel inzicht in mijn levensweg.

Een tekening die uiteindelijk toch straalt

Als je met een wit waskrijtje op een wit papier tekent zie je niets. Als experiment ben ik dat gaan doen en ik vond er inderdaad niet veel aan. Met de zwierezwaaiende krullen en lijnen die ik plichtmatig tekende hield ik al gauw op. Omdat ik niet zag wat ik tekende, ik had geen houvast.

Fase 2 was een kleur ecoline uitzoeken en het hele vel ermee vol schilderen. De gele kleur bracht de witte lijnen aan het licht. Daarna sommige stukken accentueren door met andere kleuren te gaan inkleuren. Toen ik klaar was vond ik  het resultaat nog steeds zozo.

Een feestje
Maar toen begon het feestje! Ik was even wat anders gaan doen en daarna opnieuw naar de tekening kijkend zag ik ineens wat een zachtheid er was. Wat een mooie lamp staat daar en wat vriendelijk schijnt ze naar de vlieger die daar gevloerd op de grond ligt. De vlieger heeft wel heel dunne beentjes, geen wonder dat ze niet kan vliegen. De lamp lijkt op de lamp in mijn huiskamer. Gaat het hier over inrichting, niet zozeer van mijn huis, maar wel van mijn leven? Ook moest ik denken aan het sprookje van Sneeuwwitje: ‘Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wie is het mooiste van het land?’ De lamp / zon / bloem staat aan de kant van het verleden en kijkt naar het heden. Toch lijkt het ook een beetje of de lamp naar het verleden kijkt (het verleden is altijd links). En ook, als ik door m’n oogharen kijk lijkt het wel of de vlieger toch van de grond komt en gaat zweven.

De lamp doet me ook denken aan een foto op de voorkant van een boek over verdwijnende inheemse stammen Before they pass. Nog niet alles wat de tekening doet vermoeden is tot uitdrukking gekomen.

Toekomst kijken
Wat ik zo leuk vind om te vertellen is dat ik deze tekening in december 2018 heb gemaakt. Nu, bijna een jaar later, vraagt Marjoleine Dijk van www.helendeplanten.nl me of ik met haar wil meewerken aan een nieuwe workshop van 5 dagen. Zij doet daarin dan het plantengedeelte en ik vul aan met een sprookje met bijbehorende intuïtieve tekenopdracht. Zat dat al in deze tekening verstopt of niet? ‘Spiegeltje, spiegeltje ….’

Er was ook nog iets wat niet zo leuk was: een week nadat ik de tekening had gemaakt ben ik thuis flauw gevallen. De vlieger die dunnetjes op de vloer ligt. De vriendelijke, vrouwelijke huisarts die door een lamp naar al dat bloed op m’n arme hoofd kijkt. Veel bloed voor zo’n klein sneetje zeg. Het is geplakt en verder niets aan de hand, behalve de schrik. Ook dit ongelukje was al in de tekening te zien.

Middeleeuwse waterkan bewaakt zichzelf

Opnamedatum: 2016-11-29

In Tussen Kunst en Kitsch kwam afgelopen week iets voorbij waar ik nog nooit bij stilgestaan had. Iemand had een bronzen waterkan uit de vroege Middeleeuwen bij zich. Het was door zijn bouwvakkende vader uit de grond gedolven tijdens een nieuwbouwproject. De K&K expert was opgetogen en vertelde dat zo’n kan ook in de 14e eeuw al een kostbaar bezit voor de eigenaar was. Daarom is de kan uitgerust met zgn. klauwpoten, een soort leeuwenpoten. En heeft de tuit de vorm van een drakenkop.

Wat ik zo intrigerend vind, is dat hier duidelijk sprake is van energetische bescherming en gaat het niet in de eerste plaats om decoratie. Dieven worden op afstand gehouden met nep-leeuwenpoten en een enge draken- of hondenkop. Ik wist niet dat dit ook bij gebruiksvoorwerpen werd toegepast. Van vuurspuwers op kerken en kastelen had ik natuurlijk al wel gehoord, maar dit is voor mij nieuw. Ook wist ik eigenlijk niet dat zelfs rond 1300 nog met deze energieën werd gewerkt. Ik dacht dat dat alleen gebeurde zo in de tijd voor onze jaartelling. Naïef van me, want ook in deze tijd (en in de toekomst) wordt hiermee gewerkt. Alleen is dat niet meer zo bekend en gebeurt het meer onderhuids, energetisch zeg maar.

Nog even over de bescherming van kostbare gebruiksvoorwerpen: zou dat de reden zijn dat antieke meubels vaak van die rare leeuwenpoten hebben? Nooit over nagedacht, maar het kan maar zo! Dan zou het in de loop van de eeuwen geëvolueerd zijn van energetisch nut naar versiering naar afschaffing, we doen nu Ikea.

Heling van de gestorvenen

Een gedenkteken

Vorige week was ik op Schellerberg. Onverwachts dook daar een klein natuurwezentje van het mannelijk geslacht op. Ik had het erg naar m’n zin, het was mooi weer, herfstig en stil. Het wezentje zei me iets wat ik daarom totaal niet kon rijmen: ‘Ik voel me niet thuis in dit gebied. Ben verloren.’ En hij sprong weg, net als een eekhoorntje.

In het leger van Napoleon
O. Ik snap het niet, begrijp het niet. Maar het was wel duidelijke taal. Inmiddels heb ik er enkele betekenissen aan kunnen geven. Maar nog ben ik niet bij de kern gekomen, dat voel ik wel. Totdat ik afgelopen nacht meer informatie kreeg: ‘Het Franse leger. Weggelopen. Gevangen.’ En een beeld van een man die instort. Vervolgens de woorden ‘Groot Gedenkteken’.

Allerzielen. Hoe iets dat 200 jaar geleden plaatsvond nog steeds traumatisch kan zijn.

Nu begrijp ik dat er heling plaatsvond. Het gaat om een ver familielid van mij uit de Napoleontische tijd. Veel Zwolse jongens moesten toen verplicht in dienst in het leger van Napoleon. Zij trokken te voet!!! naar de rivier de Beresina in Rusland om daar de Russen te verslaan. Het is een verschrikkelijke slag geweest in een Russische winter, waarbij heel veel soldaten omgekomen zijn. Zo ook mijn verre achterneef. Wij weten in de familie dat dit gebeurd is en het is tot ver in de 20e eeuw een trauma gebleven. ‘Ga nooit in het leger, doe dat niet, blijf daar weg!’

Onverwerkt zielenstuk
Dit is een onverwerkt zielenstuk van mijn neef en van de familielijn. We weten niet wat hem daar precies is overkomen, hoe dat gegaan is. Zijn ouders hebben geen afscheid kunnen nemen, het is niet goed afgerond. Hij was jong, alleen en ellendig. Nu is het Allerheiligen en Allerzielen en wordt er iets duidelijk. Beter nog, nu is hierover verbinding en liefde naar de andere wereld. Koestering van hem en van zijn, mijn familie. Saamhorigheid.
Daarom ook is mijn plaats hier in Zwolle, bij mijn oerzwolse familie.      

We houden van je

Vrouwe van de stad

Zo zou je de Onze Lieve Vrouwe Basiliek, de Peperbus, wel kunnen noemen. Als maagdelijke moedergodin spreidt Maria haar vleugels over Zwolle uit. Ik liep gisteren de kerk in en direct viel me de ruimtelijkheid van het koor op. Er was ruimte, vrijheid en openheid, ballast viel van mijn schouders. Ik voelde me rijk, er was verdieping en vreugde. Opvallend genoeg was de Noordzee er ook, misschien omdat Maria beschermster van de zeevarenden is? Ze staat op de maansikkel, maar je kunt het maantje ook zien als de dwarsdoorsnede van een schip. Zie je wat een grote Godin ze is?

Heet ze alleen Maria of ook Demeter en Isis? ‘Vruchtbaarheid.’ Er lijkt in deze kerk wel zeker een verband te zijn met vruchtbaarheidsrituelen. Maar hoe en wat precies is me niet duidelijk. De Zon is er ook, want waarom spreekt ze anders mijn naam zo langzaam uit? Ra is de Egyptische zonnegod. Het heeft een reden.

De Godin vertelt: ‘Ik ben van alle tijden, The-ra.’

Als de basiliek de Vrouwe van de stad is, dan is de Grote of St. Michaelskerk de mannelijke pendant. In die kerk huisde vroeger het machtscentrum van de stad. Daar hadden de regenten hun eigen bank. Kerk en staat waren nog niet zo strikt gescheiden als nu. De basiliek van nu is in 1399 als kleine Maria-kapel begonnen aan haar christelijk bestaan. Of er daarvoor al een heiligdom was weet ik nog niet zeker, maar de zoektocht gaat door, want ik heb al wel aanwijzingen gekregen.

Op onderstaande tekening van Gerard ter Borch (1630) zie je helemaal links de toren van de Peperbus en iets rechts daarvan de hoge spits van de Michaelskerk. Zó dicht bij elkaar….. ja, dat gaat natuurlijk niet.

Hoewel ik het buiten de kerk, op de Ossenmarkt, bij mijn vorige bezoek niet direct een fijne sfeer vond, is dit wel het geval binnen in de kerk. Vrouwelijk, kleurig, hoog, warm… zo zou ik de sfeer wel willen omschrijven.

Wil je reageren op dit blog? Dat zou leuk zijn! Je kunt het doen via de Contactpagina.

Wil je meer lezen over dit onderwerp? Lees dan Ossenmarkt en Peperbus

Ossenmarkt en Peperbus

Dieren bepalen de plaats

Heb je wel eens gehoord van het fenomeen dat in oude Keltische tijden dieren voor de mens bepaalden waar zich te vestigen? Zo zijn er legendes dat ossen de plaats bepaalden waar een christelijk heiligdom moest komen. Als twee ossen ergens gingen liggen dan was dat het teken om er een kapel of kerkje te stichten. Blijkbaar is dat zo gebeurd in Nijland bij Bolsward (zie foto van de 2 stenen), Dronrijp (zie afbeelding gemeentewapen), Edam, Opitter, Heist-op-den-Berg, Hoorn op Terschelling en in Wijtwerd.

Project

De Peperbus

Mmmm…. Hoe zit dat dan met onze eigen Peperbus, de Zwolse Onze Lieve Vrouwe Basiliek op de Ossenmarkt?
Ik geloof dat ik hier een 1-vrouws onderzoeksproject van ga maken: tijdens de komende wintermaanden er zo nu en dan heen gaan om te kijken of ik onderliggende energieën kan waarnemen.

23 oktober 2019

Vandaag ben ik voor de 1e keer voor m’n project naar de Ossenmarkt gegaan. Om te ervaren wat ik er zou voelen. Nou niet veel! Ik ervoer een soort armoedige sfeer die er voor mij altijd al hangt. Wat vreemde types liepen er rond, niet allemaal prettig. Een tattoo-shop, een sekswinkel, een wat verloren bruidsmodewinkel, de achterkant van andere winkels. Lallende studenten in een café verderop. De zon scheen wel. Ik stond aan de zuidkant, dus aan de kant van de Hof van Zwolle. Ik vond het allemaal wat vreemd en kalig. Een hele grote kerk voor een te klein plein.

Wegfietsend viel mijn oog op de vroegere apotheek in de Luttekestraat met een gevelsteen met 2 dieren, het stadswapen en 2 zilveren sterren in blauw. Eromheen een bakstenen bijenkorf / dobbelsteen-mozaïek. De dieren zouden runderen kunnen zijn. Een verbinding met de Mastenbroeker polder, waar ossen werden gehouden?

Luttekestraat 12

Oerkracht

’s Avonds werk ik dit stukje uit en komen er twee woorden in me op: ‘oerkracht’ en ‘de elite’. Oerkracht slaat sowieso op ossen, oerossen kun je ook zeggen. Maar het kan ook betrekking hebben op de kracht van de katholieke kerk om zich weer te herstellen. Na de Reformatie (1580) heeft de kerk ruim 200 jaar in deplorabele staat verkeerd. Pas in 1811 kwam er eerherstel, de kerk werd teruggegeven aan de katholieke bevolking en werd toen pas weer in gebruik genomen.

Elite

De Onze Lieve Vrouwe basiliek is tijdens het Christendom ontstaan als zelfstandige Maria kapel behorende bij de St. Michaelsparochie. Ze is met hulp van vooraanstaande Zwolse families gesticht en is ook sinds de 19e eeuw een kerk geweest voor vnl. de elite. Maarrrrr….. je kunt het woord elite ook anders bekijken: je kunt er ook de geestelijke elite mee bedoelen. Degenen die een bewust leven nastreven, die zich spiritueel ontwikkelen. Degenen die bij zichzelf te rade gaan en het beste proberen te doen, te denken en te voelen. Je begrijpt wel dat ik voor deze laatste betekenis wil gaan.

Wil je reageren op dit blog? Dat zou leuk zijn! Je kunt het doen via de Contactpagina.

Wil je meer lezen over dit onderwerp? Lees dan Vrouwe van de stad.

Vorige levens laten patroon zien

Geloof je in vorige levens? Dan kan het volgende interessant zijn. Het blijkt dat ik al twee eerdere incarnaties op Schellerberg (in Zwolle) heb gehad. De eerste keer omstreeks het jaar 1200 van onze jaartelling, de tweede keer in circa 1700. En nu dan dus weer voor een derde keer. O, zo kan dat dus gaan…

Opgaan, blinken, verzinken

Je zou kunnen zeggen dat het de eerste keer ging om het opgaan. Het gebied in Schelle was in opbouw. De IJssel werd langzamerhand bedijkt, landbouw werd steeds beter mogelijk, er ontstond nieuw land. De tweede keer was het blinken. Inderdaad werd in 1740 het Grote Huis gebouwd, ik was de eerste vrouwe van het nieuwe landhuis. En dan nu, in dit huidige leven, de tijd van verzinken. Het landgoed is nog wel in onze familie, maar het Grote Huis niet meer. Een van de belangrijkste onderdelen is niet meer van ons.

Herhaling van patronen

Het gekke is dat ik ook in dit leven tot nu toe al twee keer op Schellerberg heb gewoond. Ik ben er in 1957 geboren (opgaan) en daarna verhuisd. Ben er in 1992 teruggekomen om het voormalige koetshuis te verbouwen tot vergaderaccommodatie en therapieruimte en was er ook mede-directeur (blinken). Ben vervolgens vertrokken en kom er sinds enige tijd opnieuw veel terug. Maar nu om de vrouwelijke, subtiele aspecten van natuur en landschap te ontdekken. Zo zie ik mijn eigen ‘verzinken’ . Meer in de zin van achterover zinken in de kussens. Ontvangen, ontvankelijk zijn. Niet meer op een mannelijke manier zaken te hoeven neerzetten. Ik hoef geen koetshuis meer te verbouwen, hoef geen directeur meer te zijn, laat staan een groot en statig huis te bouwen. Het mannelijke mag naar het vrouwelijke transformeren. Mijn vorige levens op Schellerberg hebben me duidelijk gemaakt waarom het me tot nu toe niet gelukt is om Zwolle te verlaten. Schellerberg is mijn passie en het is mijn levensdoel. Nog steeds!

De zon verzacht, de maan komt op

Meer info

Als je meer informatie wilt over mijn activiteiten dan kun je me via Contact een bericht sturen.

Het smalle pad met leermomenten

Op het blog van Dick van den Dool las ik een lezenswaardig stuk. Allemaal ‘leer of onthoud dingen’ die je voor je eigen leven zou kunnen toepassen. Ik heb het met dank overgenomen voor mijn eigen blog:

Als je kiest voor een geestelijke weg is de eerste vraag of het nu past. Immers je staat nog met een voet in de materiële wereld en een voet in de geestelijke. Het is niet weggelegd voor eenieder om de geestelijke weg alleen te bewandelen. In oude tijden trok je je dan geheel terug in de natuur, op een plek, een klooster, of wat dan ook.

Een aantal fenomenen voor het geestelijke pad zijn nodig bij dit nieuwe pad en het heet Zelfbeheer:– 

  • Bescherming
  • Reinigen lichaam door baden met zouten
  • Juiste voeding
  • Agendaloze momenten
  • Subtiele afvoer beheren
  • Loslaten tweemaal daags van projecties, emoties van anderen en negatieve verbindingen
  • Onderzoek van de haakjes: dat wat op je pad komt, ‘oude aantrekkingen
  • Aura- en lichtveld- en chakra beheer
  • Zo min mogelijk gebruik van technische apparaten in een natuurlijk huis in een natuurlijke omgeving
  • Juiste vrienden
  • Hoge mate van zelfvoorzienendheid
  • Herkenning van fenomenen in de wereld die zich ook manifesteren in je 3 D systeem
  • Geen negatieve reacties bewerken als er geen vraag is
  • Je bron, dat wat je als mediumschap bent eren.
  • Je bent op het geestelijke pad mogelijk een ‘ambassadeur’ van een rijk dat je niet in eerste instantie kent, maar dat er wel IS, een aspect of het totale hemelrijk
  • En vooral leuke dingen voor jezelf doen; minder met mensen

Ik wil er zelf nog aan toevoegen: Opladen in de natuur 1 x daags

Geomant Dick van den Dool

Zusterklooster Moderne Devotie

Gisteren in Diepenveen bij Deventer geweest. Ik wilde de sfeer zoeken van het oude zusterklooster van de Moderne Devoten uit 1400. Het kloostercomplex is er niet meer, maar de kerk nog wel en toch ook enkele andere kloostergebouwen. En de kloostertuin.

Het was zo’n typisch rustige dag in de tweedee helft van augustus. Nazomer, met een dikke vleug herfst al.

De kloosterhof ademde nog steeds de sfeer van vroeger vond ik wel. Tevreden, sereen, rustig. Ik deed een visualisatie die ik niet goed kon duiden. Ik heb al wel een vermoeden, maar kan ook gewoon nog even wachten. Het is altijd iets wat bewust wil worden, zichtbaar wil worden. Het klopt aan je deur zogezegd en wordt vanzelf duidelijk. GEDULD.

Wat ik heel leuk vind, is dat het om een vrouwenklooster gaat. Ik merk steeds dat zoiets me na aan het hart ligt. Salome Sticken was de eerste priorin. Moderne Devotie staat voor innerlijke vernieuwing, dat maakt het voor mij nog steeds waardevol. En echt IJsselstreek, Zwols ook! Het is bovendien geschiedenis, allemaal dingen die hier ooit zijn gebeurd, wat een wonder toch. Wij mogen het onze er aan toevoegen.

Het wapen van Salome Sticken

Prehistorische vruchtbaarheidsplaats in Fichtelgebergte

De Schuesselstein in het Fichtelgebirge, een prehistorische heilige vruchtbaarheidsplaats

Met oude vrienden heb ik deze zomer in het Fichtelgebirge, Duitsland een oude vruchtbaarheidsplaats weer opnieuw tot leven gewekt. De plaats ligt in het bos verscholen: een rotspartij bovenop een heuvel, helemaal bedekt met dikke lagen mos, bladeren, takjes en houtopslag. Niet meer te zien waarvoor het ooit in de oude tijden, de steentijd, heeft gediend. Dick van den Dool wist dat deze plaats bestond. We zijn erheen gelopen en hebben de plaats met onze handen, met bezems en schepjes schoongemaakt. Net zolang tot de rots weer goed te zien was, lekker kaal, zoals het vroeger ook was. En wat kwam er te voorschijn? 2 stenen bekkens, baarmoeders eigenlijk, met iedere opening op een andere windrichting. Indertijd met een hardere steensoort (vuursteen?) door onze verre voorouders met de hand uitgehakt.

Dick, Annabel en Sander maken de rots kaal, precies zoals het ooit bedoeld was.

Waarschijnlijk zijn de bekkens verbonden met een bepaald hemellichaam. Iets dat nader onderzoek verlangt natuurlijk! Waarom liggen de 2 bekkens zo dicht bij elkaar?

Spannend allemaal. Wanneer maak je het mee, dat je zoiets moois kunt helpen ontdekken en nieuw leven inblazen? Hier geef ik je wat foto’s van de bekkens en van onze schoonmaak-activiteiten. Het reinigen heeft trouwens ook een sterk rituele functie. Ook nu nog, wanneer je je eigen huis schoonmaakt.

De Moedergodin

Nu ik weer lekker thuis in Zwolle ben gaat dit allemaal eigenlijk nog meer voor me leven dan toen ik bezweet met die rotsen bezig was. Ik heb er een mooi boek van Annine van der Meer ‘Van Venus tot Madonna’ bij gepakt. Over de Moedergodin en vruchtbaarheid. Ze schrijft:

Het is de moeder die leven geeft. De moeder ontvangt een voorouderziel opnieuw in haar lichaam. Het gaat niet zozeer om de bevruchting van het lichaam, maar om het opnieuw ontvangen van een ziel. Een ziel die opnieuw wordt geboren. Men gelooft in reïncarnatie. Men denkt in cycli.

Dit ben ik

Wat voelde ik?

Wat voelde ik terwijl ik in het kleinste bekken had plaatsgenomen? Ik zakte eigenlijk meteen weg, een soort zware zwaartekracht trok me naar beneden. Mijn kin zakte loom op mijn borst. Ik was helemaal relaxed (’t mag een wonder heten, maar dit terzijde). Ik zat in een zware, naar beneden zakkende, lome, slome energie. Het was goed, ik was volledig in mezelf. Er was geen denken meer. Alleen maar zijn, in al mijn dikte en zwaarheid.

Hoe kan dat?

Voor de weetgierigen onder ons: de berg waarop de rotspartij lag bestaat uit graniet. Een granietsoort met een open, korrelige structuur. Ik heb er een klompje van meegenomen naar huis. Als ik het nu thuis vergelijk met andere stenen dan voelt juist deze granietsteen erg zwaar zakkend aan.

Uitzichtsfoto genomen vanaf de berg